A call to build bridges between the non-Pashto-speaking Pashtuns and Pashto-speaking Pashtuns for the sake of Unity

by Ali Khan

There is an old saying in Pashto, “A Pashtun is always a Pashtun.”

Unfortunately, there are some Pashto-speaking Pashtuns out there who like to indulge themselves into the arrogance of being the ‘Real’ Pashtuns and therefore out-casting and rendering all the non-Pashto speaking Pashtuns as non-Pashtuns, just because

  • they claim to speak Pashto and
  • they claim that the ‘Real’ Pashtuns supposed to have European features or somewhat lighter skin.

They even insist, whine and rant on the basis of semantics that only ‘Pakhtun’ or ‘Pashtun’ should be used and ‘Pathan’ should be discarded altogether despite the fact that their favorite European or British Historians – to whom they admire, love and quote more than the native Pashtun historians – used ‘Pathan’ to describe their history. In their mind, only the Pashto-speaking Pashtuns with European features or lighter skin can be the ‘Real’ Pashtuns, which doesn’t only go against the logic and common sense but also the ancient history of Afghanistan by itself where most of the Pashtuns claim to be hailed from.

These naive Pashto-speaking ‘REAL’ Pashtuns don’t pay attention to the fact that there are plenty of Pashto-speaking Punjabis, Hindkos and Sikh .etc living in Khyber Pakhtunkhwa (KPK), Federally Administered Tribal Areas (FATA) and even in Afghanistan and YET they are NOT and can never be Pashtuns as they don’t have lineage, blood-line nor they are the descendants of Baba Qais / Qais Abdul Rashid, the legendary founding father and progenitor of the Pashtun nation. Interestingly enough, the offspring of these Pashto-speaking ‘Real’ Pashtuns, once settled in the West or elsewhere, also stop speaking Pashto in a couple of generations. And as far as having the European features or lighter skin is concerned, all one needs to do is to visit Southeastern Afghanistan or Southern Khyber Pakhtunkhwa (KPK) and witness that how many darker-or-brown-skinned Pashtuns exist in that region whose skin is even darker or brownish than let’s say Kashmiris or Syeds. Furthermore, they conveniently ignore the historical fact that most of the Afghan/Pashtun conquerors and aristocrats used to speak Persian instead of Paktho as in their time that was the language which was considered ‘elitist’, ‘civilized’ or ‘official’ just like nowadays everybody wants to speak English.

In other words, speaking Pashto or having European features or lighter skin has NOTHING to do with being a Pashtun for the mere fact that one’s language can be changed by settling somewhere where that language is not spoken but being a Pashtun, an ethnicity (in which all the Pashtun/Pakhtun tribes/clans/khels claim to be the descendants of Baba Qais / Qais Abdul Rashid), cannot.

Mahmud Ghaznavi and Shahabuddin Ghauri were both Turkic and so some of the other Afghan/Pashtun conquerors. (See I haven’t even mentioned the other non-Pashto-speaking Pashtuns such as Ghulam Muhammad, Ayub Khan, Jahangir Khan, Imran Khan, Aamir Khan, Salman Khan, Dilip Kumar .etc).

Ironically, these Pashto-Speaking ‘Real’ Pashtuns love to own the tales of bravery of Mahmud Ghaznavi and Shahabuddin Ghauri .etc as their Afghan/Pashtun heritage despite the fact that both, Mahmud Ghaznavi and Shahabuddin Ghauri, were Turkic and yet they have got the audacity to deny the same rights to some of the non-Pashto speaking Pashtuns.

Can these Pashto-speaking ‘Real’ Pashtuns deny the contributions of Mahmud Ghaznavi and Shahabuddin Ghauri to Pashtuns’ history?

Should they do then they inevitably deny their own history and thereby the tales of their bravery, truthfulness .etc that Pashtuns are famous for.

One needs to study the ancient history of Afghanistan and Indian-subcontinent, not only under the light of books and census reports written by the European or British orientalists (i.e. Olaf Caroe, Denzil Ibbetson, Horace A. Rose, Edward Douglas Maclagan) and travelers but also by the native authors (i.e. Pir Moazzem Shah, Muhammad Hayat Khan, Khan Roshan Khan, Latif Yaad), to learn about the true history, background, circumstances, tribulations and suffering of various non-Pashto speaking Pashtun tribes/clans/khels who migrated and later on settled in non-Pashto speaking areas.

Just to give you an example, here is what Denzil Ibbetson, who was Deputy Superintendent for the 1881 census operation in Punjab and North-West Frontier Province had written in his 1883 Report on the exercise that “Our ignorance of the customs and beliefs of the people among whom we dwell is surely in some respects a reproach to us; for not only does that ignorance deprive European science of material which it greatly needs, but it also involves a distinct loss of administrative power to ourselves.”

Having confessed that he wrote in lieu of description of the Pathans on Page 219 of “A Glossary of the Tribes and Castes of the Punjab and North-West Frontier Province – L-Z – Volume 3” that “The true Pathan is perhaps the most barbaric of all the races with which we are brought into contact in the Punjab. His life is not so primitive as that of the gypsy tribes. But he is bloodthirsty, cruel, and vindictive in the highest degree; he does not know that truth or faith is, insomuch that the saying Afghan be iman has passed into a proverb among his neighbors; and though he is not without courage of a sort and is often curiously reckless of his life, he would scorn to face an enemy who he could stab from behind, or to meet him on equal terms if it were possible to take advantage of him, however meanly.”

With this type of bias towards the Pashtuns, Denzil Ibbetson and some of his colleagues twisted and tweaked their books, material and census reports to reward and punish their favorite and not-so-favorite tribes and castes and thus gave rise to a new form of scientific racism using the ‘stick and carrot’ and ‘divide and conquer strategy’ to serve the British Imperial agenda. It took several decades for some tribes to get their history and ethnicity corrected in the Government documents but the damage had been done, albeit, these tribes stick to their guns and insisted on their Pashtun heritage throughout the ordeal of stigmatization and deliberate miscategorization by the then British authorities.

Therefore, these so-called Pashto-speaking ‘REAL’ Pashtuns need to stop being discriminatory and stop using their hypocritical double-standard by picking, choosing and owning the accomplishments of non-Pashto-speaking Pashtuns as per their discretion and snap out of their ecstasy of arrogance of being ‘The Real’ solely upon their ability to speak Pashto or on the basis of one’s skin color.

They must also appreciate the fact that it wasn’t the fault of current non-Pashto speaking descendants whose Pashto-speaking ancestors migrated – for whatever reason – to non-Pashto-speaking areas which caused their descendants to lose the connection to their ancestors’ culture and language. Instead of discriminating against them on the basis of language and skin color, these non-Pashto-speaking Pashtuns should be given credit for remembering and keeping near and dear to their hearts and minds the memory of their Pashtun ancestors and heritage despite being settled in non-Pashtun areas for decades or even centuries.

Thus, it is about time that the Pashto-speaking Pashtuns should demonstrate and follow some of the basic principles of Pashtunwali [specially Melmastia (hospitality), Imandari (righteousness) and Nang (Honor)] and open their mind, heart, arms and embrace and welcome the non-Pashto-speaking Pashtuns (regardless whether they have lighter skin or not or whether they speak Punjabi, Seraiki, Sindhi, Hindko, Balochi or any other language but Pashto) as their own for the sake of “Unity is Strength” and start building bridges and working together as ONE towards the betterment, development and progress of the overall Pashtun society, culture, nation and its future by reminding themselves that “a Pashtun is always a Pashtun.” As they say, “It is never too late.”

© عؔلی خان – Ali Khan – www.AliKhan.org/book.pdf

Ali Khan writes poetry in Urdu and articles in English and based in California, United States.

پر هغو پښتنو چې په پښتوژبې نه غږیږي اودهغو پښتو ژبو پښتنو
ترمنځ چې په پښتو ژبې غږیږي دیووالي او د یوه پله او اړیکو د جوړولو غږ

لیکوال : علي خان

په پښتو کې یو متل او پخوانۍ خبره ده چې وايې : “پښتون تل پښتون دی.”

له بده مرغه دلته دپښتو ژ بې ځینې ویونکي پښتانه شته چې ځانونه اصلي پښتانه ګڼي او دوی هغه پښتانه چې په پښتو ژبه خبرې نه کوي خو نسلا پښتانه دي اصلي پښتانه نه ګڼي .

۱- دوی ادعا کوي چې دوی ځکه اصلي پښتانه دي چې په پښتو ژبه خبرې کوي .
۲- دوی وايي پښتانه باید اروپا یې ځانګړتیاوې او روښانه پوست او جلدونه ولري .

دوی پردې خبره هم ټینګار کوي چې د پښتنولپاره باید یوازې د(پښتون )کلمه وکاروله شي او هیڅکله هم دپښتنو اوپښتون لپاره د(پټهان )کلمه ونه کاروله شي سره له دې چې د دوی د خوښې اروپایي یا برتانوي تاریخپوهان چې دوی ورسره مینه لري او دهغو ی دکتابونو نه له ما خذونو او نقل قولونو نه هم ګټه اخلي هغوی هم د پښتنو لپاره دپټهان کلمه کارولې ده . د دوی په ذهنونو کې یوازې داصلي پښتنو پیژندنه په اروپايي ځانګړتیاو و یا روښانه پوستکي سره کیدای شي چې ددوی دا خبره نه یوازې د منطق اوسم قضاوت پر خلاف ده ، بلکې د افغانستان دلرغونی تاریخ له پلوه هم سمه خبره نه ده ، ځکه چې ډیر شمیر دغه پښتانه دافغانستان اوسیدونکي دي او ځانونه په هغه هیواد پوري تړلي ګڼي .

هغه پښتانه چې ځانونه دپښتو ژبې ا صلي ویونکي پښتانه بولي دې حقیقت ته پاملرنه نه کوي چې ډیر شمیر پنجابیان ، هندکیان او سکهان چې په خیبر پښتونخوا (KPK)، فاټا ( FATA) او ان په افغانستان کې اوسیږي هم د پښتو ژبې ویونکي دي او دوی هیڅکله پښتانه نه دي ځکه چې دوی په خټه پښتانه نه دي او نه هم دپښتنو په کوم ټولنیز ګروپ ،ټبر، خیل او زي پورې اړه لري او نه هم د قیس عبدالرشید بابا اولاده ده چې د پښتنو پلار او مشر نیکه ګڼل کیږي .په زړه پورې خبره خو لا دا ده چې دغه پښتانه چې ځانونه ته اصیل پښتانه وایي کله چې په لویدیز یا بل هیواد کې ځای پر ځای شي نو اولادونه یې تر څو نسلونو وروسته په پښتو ژبې خبرې کول هم پریږدي . تر هغه ځایه چې د اروپايي ځانګړتیاوو یا روښانه پوست پو ستکو ددرلودلو خبره ده دوی ټول باید د سویل ختیز افغانستان یا جنوبي خیبر پښتونخوا (KPK) نه لیدنه وکړي اوددې خبرې شاهدان اوسي چې په هغه سیمه کې څومره تور بخون پښتانه شتون لري چې د کشمیر یا نو یا سیدانو په پر تله یې رنګونه ډیر تور بخون دي . سربېره پردې، دوی دغه تاریخي حقیقت هم په پام کې نه نیسي چې ډیرشمیر پښتنو سو بمنانو ( فاتحینو) د پښتو ژبې پر ځای په فارسي ژبه خبرې کولې او فارسي په هغه وخت کې علمي ، متمدنه او رسمي ژبه ګڼله کیدله لکه نن ورځ چې انګریزی ژبه ګڼله کیږي او ټول خلک غواړي په انګریزي ژبه خبرې وکړي او زده یې کړي .

په بل عبارت په پښتو خبرې کول یاد اروپايي ځانګړتیاوو یا روښانه پوستکي درلودل د یو چا د پښتون کیدلو سره هیڅ تړاو نلري .کیدای شي چې دسیمې داوسیدو له کبله دیوه پښتون په ژبه کې بدلون راشي ، خو دیوه پښتون په نسب کې چې هغه په کوم پښتون خیل ، زي او ټبر پورې اړه ولري او دقیس عبدالرشید بابا اولاده وي په هغه کې کوم بدلون نه شي راتلی.

محمود غزنوي او شهاب الدین غوري دواړه ترک توکمه سوبمنان ول او نور افغان / پښتانه سو بمنان ( فا تحین )ول . (وګورئ ما ان د نورو هغو پښتو ژبو چې پښتو نه وايي لکه: غلام محمد، ايوب خان، جهانګیر خان، عمران خان، عامر خان، سلمان خان او دلیپ کمار ) د نو مونو یادو نه ونکړه.

دحیرانتیا وړ خبره ده چې هغوی چې ځانونه اصلي پښتانه او دپښتو ژبې ویونکي ګڼي ددې سره مینه لري چې دخپلو پښتنو اتلانو په څیر د محمود غزنوي او شهاب الدین غوري داتلولیو کیسې خپلې وګڼې ، سره له دې چې محمود غزنوي او شهاب الدین غوري دواړه ترک توکمه ول ، حال داچې هغوی چې ځانونو ته اصلي پښتانه واییي په بې پروایۍ سره دا حق ځانته ورکوي چې د هغو پښتنو نه انکار وکړي چې پښتانه دي ،خو په پښتو ژبه خبرې نه کوي .

آیا دا ‘اصلی’ پښتانه او دپښتو ژبې ویونکي ددې خبرې نه انکار کولی شي چې محمود غزنوی او شهاب الدین الدین غوري د پښتنو په تاریخ کې ونډه نه درلودله ؟

ایا دوی باید په حقیقت کې د خپل تاریخ او د دوی د زړورتیا له کیسو نه انکار وکړي ، دکومو لپاره چې هغوی مشهور دي.

یو څوک چې د افغانستان دلرغونی تاریخ او دهنددنیمې وچې ( برصغیر)د تاریخ په اړوند څیړنه او مطالعه کوی یوازې دېته اړتیا نلری چې یوازې داروپایي او انګریزي لیکوالا نو ، ختیز پیژندونکو او تاریخ پوهانو لکه : Olaf Caroe ، Denzil Ibbetson، Horace A. Rose، Edward Douglas Maclagan پر تاریخي لیکل شوو کتابونو اود سرشمیرنې پر راپورونو تکیه وکړي ، بلکې د اصلي او پښتنو لیکوالانو، تاریخپوهانو او یون لیکونکو لکه: (پیر معظم شاه، محمد حیات خان، خان روشن خان او ډاکټر لطیف یاد) هغه څیړنې او کتابونه هم ولولي چې دپښتنو دقبیلو په اړوند یې کړي دي او دهغو پښتنو قبیلو، خیلونو او ټبرونو دستونزو نه ډکو مهاجرتونو حالات یې هم بیان کړي دي چې له خپلو اصلي سیمو نه بېځایه شوي دي او هغو سیمو ته لیږدیدلي دي چې غیر پښتانه پکې میشته دي.

دلته زه یوازې تاسو ته یو مثال او بېلګه راوړم.کله چې په 1881 زیږدیز/میلادي کال کې کې یو انګریز افسر Denzil Ibbetson د وګړو د سرشمیرنې دچارو او عملیاتو لپاره په پنجاب او شمال لویدیز سرحدي ایا لت ( اوسنی خیبر پښتونخوا) کې د سرپرست مرستیال په توګه ټاکل شوی و په خپل یوه راپور کې چې په 1883زیږدیز/میلادي کال کې یې لیکلي و وایی چې : ” دهغو خلکو درواجونو ، دودونو او عقاید و په اړوند بې پروايي چې موږ دهغو په مینځ کې اوسیدلو په ځینو مواردو کې دمنلو وړنه ده . زموږ دغه بې پروایۍ نه یوازې اروپایي ساینس اوپوهې ته چې ورته اړتیا لیدله کیدله زیان ورواړاوه ، بلکې زموږ اداري ځواک یې هم کمزوری او دلاسه ورکړ”.

هغه د “پنجاب او شمال لویدیز سرحدي ایا لت د تو کمونو او قامونو په اړوند د LZ د دریم ټوک په ” 219″ مخ کې د پټهانا نو ( پښتنو ) په تفصیل کې دا رنګه درواغ لیکلي هغه داچې :”په پنجاب کې دټولو هغو توکمونو په پرتله چې موږ ورسره اړیکي لرو پښْتانه تر ټولو زیات وحشيان دي . که څه هم د هغوی ژوند د جپسي قبیلو( جټانو ) په څیر ابتدایي نه دی، خو هغوی تر ډیره حده ویني څښونکي ، خونړي ، ظالمان او خشن خلک دي. “

هغه انګریز په دې حقیقت نه پوهیږي چې رښتیا څه دي اوپه دې هم نه دی خبر چې دافغانانو او پښتنو دایماندارۍ او ددوی د رښتینوالی په اړوند په ګاونډیانو کې ددوي په اړوند متلونه جوړ شوي دي، هغه په خپل دې ډول خبروسره دپښتنو سره دښمني ښیی او پر دوی باندې دشا له خوا ګوزار کوي .

ډینزیل ابیبټسن او د هغه یو شمیر همکارانو د پښتنو په اړوند د دغه ډول دتعصبونو ډکو قضاوتونو سره، خپل کتابونه ، مواد اود سرشمیرنې راپورونه دحقایقو پر خلاف ولیکل او د نوي ساینټیفیک او علمي توکم پالنې پر بنسټ یې دبریتانوي واکمنۍ اجنډا ته دچوپړ په موخه او دهغوی دخوشالۍ لپاره یې دد وی دخوښې توکمونو ته مکافات او هغه توکمونه چې ددوی خوښ نه ول دمجازاتو پالیسي یعنې (دویش او سوبې ستراتیژ ي) او پالیسي رامینځ ته کړه . دې کار د ځینو قبیلو لپاره څو لسیزې وخت ونیوه څو په دولتي او سرکاري اسنادو کې خپل تاریخ او قومیت سم کړي ، خو زیانونه ترسره شوي وو، خو دا پشتانه قبا یل چې پر خپل ټوپکونو او خپل پښتون میراث پورې کلک نښتي دي دبرتانوي چارواکو له خوا په قصدي توګه د غیر عا دلانه چلند سره مخامخ شوي دي .

له همدې کبله ، دغه په اصطلاح د پښتو ژبې اصلي ویونکي دې ته اړتیا لري چې دهغو پښتنو په وړاندې چې په پښتو خبرې نه کوي د تبعیض او د منافقانه دوه ګوني معیار ونه نه کار اخیستل ودروي چې ګواکې اصلي بښتون هغه څوک دي چې یوازې په پښتو ژبه خبرې کوي او یاهم سپین رنګ او پوستکی لري.

دوی باید د دې حقیقت ستاینه وکړي چې دا د اوسنیو پښتنو نسلونه چې په پښتو ژبه خبرې نه کوي غلطي او ګناه نه ده چې مشران ېې دپښتو ژبې ویونکي ول او دوی دخپلو اصلي سیمو نه مهاجرت ته اړشوي دي یا په نورو دلایلو سره یې اولادونه او لمسیان په هغو سیمو کې چې دغیر پښتنو سیمې دي او دوی پکې اوسي دخپلو پلرونو او نیکونو سره ژبني او کلتوري اړیکي له لاسه ورکړي دي . دغو پښتنوسره چې دلسیزو او پیړیو راهیسې په غیر پښتني سیمو کې اوسي باید د پوستکي او رنګ دتبعیض پر ځای دوی ته کریډیټ ورکړل شي چې دوی دخپلو پښتنو نیکونو ، خپل کلتوراود خپلو نیکونو دویاړلي میر ا ثونو سره دزړه له کومې مینه کوي.

لنډه داچې اوس هغه وخت رارسیدلی دی چې هغه پښتانه چې په پښتو ژبه خبرې کوي دوی باید د پښتنوالی دځینو بنسټیزو اصولو نه په ځانګړې توګه میلمستیا (میلمه پالنې )، ایما نداري (صداقت) او ننګ (عزت) نه پیروي وکړي او خپل ذهنونه ، زړونه او خپلې غیږې هغو پښتنو ته پرانیزي چې په پښتو ژبه خبرې نکوي (پرته له دې چې دغه پښتانه د پښتو ژبې پرته په پنجابی، سرا ئیکي، انګرېزي، هند کو ، بلوچي او یا په نورو ژبو غږیږي ) .پښتانه باید تر دغه شعار لاندې چې “په یووالي کې مو ځواک دی ” یو پل جوړ کړي او په بشپړ یووالي سره دټولو پښتنو د پرمختګ او دیوه پیاوړي پښتون ملت دجوړولو اوښې او روښانه راتلونکې پرلور ددوی پرمختګ ته وده ورکړي.اوس هم ناوخته نه دی اودوی باید تل داخبره په یاد ولري چې “پښتون تل پښتون دی.”

© عؔلی خان – Ali Khan – www.AliKhan.org/book.pdf

علي خان په اردو او انګریزۍ ژبو لیکنې کوي او په امریکا کې د کاليفورنیا په مرکز کې استوګنه لري .

Kakazai / کَاکا زَئی / کَکے زَئی (a.k.a. Loye or Loi Mamund | لو ئے مَاموند) :: Pashtuns ::

The Kakazai (Pashto: کاکازي / ککےزي / ککازي‎, Urdu, Persian: کاکازَئی / کَکےزَئی / کَکازَئی‎),also known as Loi or Loye Mamund (Pashto: لوی ماموند‎; Urdu: لو ئے / لوئی مَاموند‎), a division of the Mamund clan, are part of the larger Tarkani (ترکاڼي) tribe who are primarily settled in Bajaur Agency, Pakistan, but originally hailed from the Laghman province of Afghanistan. However, it has grown and scattered around to such an extent that it is recognized as tribe of its own.


The name “Kakazai” means “descendants/offspring/children of Kaka (کاکا / ککا)” (in Pashto, Kaka literally means Uncle and used to address an elderly person as well as Paternal Uncle whereas Kakae = a contemporary but obsolete Afghan name for a male. Zai (Pashto: زي‎, Urdu, Persian: زَئی‎) = descendants/offspring/children of, a root also used in other Pashtun tribes such as Yousafzai). Given that Mamund, the father of Kakazai, had two sons: Kakazai and Wur or Wara (Urdu: وڑ / ووڑ ‎, Pashto: ووړ‎), meaning small, little or minor, also known as Wur Mamund or Wara Mamund (Urdu: بڑو / ووڑو مَاموند ‎, Pashto: واړه / وړہ مَاموند‎), meaning small, little or minor Mamund or descendants/offspring/children of small, little, minor Mamund, thus, in this particular case Kakazai means descendants/offspring/children of the elder person/brother hence also known as Loi Mamund (Pashto: لوی ماموند‎; Urdu: لوئی / لوئے مَاموند‎), meaning great, large, huge, big Mamund or descendants/offspring/children of great, large, huge, big Mamund. Spelling variants include: Kakizi, Kakaezai, Kakezai, Kakaizai, Kakay Zai, Kakayzai, Kakeyzai, Kaka Zai and Kakkayzai.

Early History

The Kakazai, along-with other Pashtun tribes, came to South Asia during invasions such as those of Mahmud of Ghazni and Bahlul Lodi, settling in various regions.

Noting the martial legacy of the Kakazai Pashtuns, Pir Moazzam Shah in his book ‘Tawareekh-e-Hafiz Rahmat Khani’ (Page 89-91 – Originally Published in 1624 AD) and Olaf Caroe in his book ‘The Pathans 550 BC-AD 1957’ (Page 184-185 – First published in 1958), wrote about a battle between the Yousafzais and the Dilazaks in which Malik Haibu (Dilazak) was given the first sword blow by Payenda Kakazai Tarklanri but eventually got beheaded by Burhan Kakazai Tarklanri sword blow while fighting on the side of the Yousafzais in order to aid them to conquer Bajour from the Dilazaks.

For the invading armies, much of Punjab and other areas became a repository with rest houses, cantonments and border posts established to keep an eye on things in the region as well as to keep abreast of any new information (such as the possible weakening of another empire etc.), and many officers along with their families would settle there. As is still very true in large areas of Khyber Pakhtunkhwa and Afghanistan‘s Pashtun belt, the land is often quite barren and hostile only capable of hosting a limited population. Once the population or a tribe’s numbers exceeded a certain threshold, they would often travel East to more settled areas (Sindh, Punjab, Kashmir etc.) or would be pushed out by other tribes in the search of productive agricultural land. The area of Sialkot principally, as well as Faisalabad, Wazirabad and parts of Lahore, had much productive agricultural lands and were ruled by a series of Pashtun families many of whom were Kakazai but also Burki and Niazi Pashtuns.

British-Raj Era

Many Kakazai, Burki and other notable Pashtun families had previously settled in Jalandhar and Gurdaspur districts of Pre-independent British India where they had set up colonies. A major Kakazai group from Gurdaspur, East Punjab, India settled in twelve villages, including Babal Chak, Faizullah Chak, Sut Kohiah (Satkoha), and Wazir Chak, near Dhariwal. At the independence in August 1947, having been initially told they (being Muslim) would be in Pakistan, they were caught up in the ensuing violence and the survivors displaced when their area became part of India.

Modern era

Today, the majority of the Kakazai reside in Pakistan and Afghanistan.

In Afghanistan, they reside in Marawara District, and the Barkanai and Shortan areas of Kunar as well as some areas of Laghman.

In Pakistan, they reside in all provinces, particularly in the areas of Dara Kakazai (Valley of Watelai, also known as Mamund Valley), Bajaur Agency (Lagharai, Kalozai, Kaga, Mukha, Maina and Ghakhi areas of Mamund Tehsil), Peshawar, Lahore, Abbottabad, Sialkot (The Kakazai are still among the dominant tribes in Sialkot despite city’s cosmopolitan flavor, and are still the original owners of vast swathes of prime land in this district.), Dera Ghazi Khan, Quetta, Karachi, Kashmir, Jehlum, Bhalwal, Sargodha, Chakwal, Gujrat, Chak Karal, Isa Khel, Musa Khel, and Killi Kakazai (Pishin, Baluchistan).

Consequently, the Kakazai Pashtuns not residing in Pashto-speaking areas, despite practicing Pashtunwali and maintaining dress, cuisine and martial legacy as per their Pashtun traditions, do not exclusively speak Pashto but may speak other languages indigenous to Pakistan such as Urdu, Punjabi, Siraiki, Hindko and Balochi.


List of Kakazai people

Sub-divisions of Kakazai Pashtuns

– Daulat Khel (دولت خیل)
– Khulozai (خلو زئی)
– Mahsud Khel (محسود خیل)
– Maghdud Khel (مغدود خیل)
– Mahmud Khel (محمود خیل)
– Umar Khel (عمر خیل)
– Yusaf Khel (یوسف خیل)


For further information, please, visit:

Kakazai Pashtuns background in Urdu (Video)


Kakazai Pashtuns background in English (Video)


Kakazai Pashtuns background in Pashto (Video)


https://en.wikipedia.org/wiki/Kakazai (Wikipedia)

http://www.Kakazai.com/ (Official website)

http://www.flickr.com/photos/[email protected]/ (Photostream about the Kakazai Pashtuns)

https://www.kakazai.com/library (Kakazai Pashtuns’ Virtual Library)

https://www.facebook.com/groups/Kakazai.Pashtuns/files/ (Kakazai Pashtuns’ Virtual Library @ Facebook)


Please, join our

Kakazai Pashtuns (Official) LinkedIn Group at:


Kakazai Pashtuns (Official) Facebook group at:


Please subscribe to our Kakazai Pashtuns (Official) Newsletter at: